Lieve Lodewijk, vandaag zijn we 25 jaar getrouwd. 25 jaar… als ik daarover nadenk, hebben we samen heel wat meegemaakt. We hebben mooie hoogtepunten gehad, momenten van geluk en plezier, maar ook dieptepunten en stormen die we niet hadden zien aankomen.
Op onze huwelijkskaart stond een zeilbootje. Dat was niet voor niets. Wij hebben leren zeilen in de stormen van ons leven. Soms stonden we samen aan het roer. Soms moest één van ons wat harder werken om de boot op koers te houden. Toen ik bijna zes jaar geleden mijn herseninfarct kreeg, veranderde er veel. Ook binnen ons huwelijk. De verhouding werd scheef. Jij ging meer zorgen, meer doen en meer dragen. En dat is eigenlijk nooit meer helemaal veranderd. Misschien is het zelfs nog meer geworden.
Waar we vroeger samen aan het roer stonden, sta jij nu vaak alleen. Ik doe wat binnen mijn mogelijkheden ligt, maar ik weet dat dat niet altijd genoeg is om de dingen eerlijk te verdelen. Dat vind ik soms moeilijk. Omdat ik weet hoeveel jij doet. Omdat ik weet dat jij ook weleens moe bent.
En omdat ik soms zo graag weer degene zou willen zijn die naast jou aan het roer staat en zegt: ik neem het even van je over. Maar dat is niet altijd meer zoals het vroeger was.
En toch…we zijn nog steeds samen in hetzelfde bootje. We hebben moeten leren dat samen zijn niet betekent dat je altijd hetzelfde kunt geven. Soms draagt de één wat meer en soms de ander. En misschien is dat wel één van de moeilijkste dingen die we samen hebben moeten leren. Lieve Lodewijk, dankjewel dat jij er bent. Dankjewel voor alles wat je doet, ook voor de dingen die misschien zo vanzelfsprekend lijken, maar dat helemaal niet zijn. Dankjewel dat je met mij bent blijven varen, ook toen de golven hoog waren en we niet wisten waar de storm ons zou brengen.
Ik weet niet wat er nog allemaal op onze levenszee op ons wacht. We weten inmiddels wel dat we de wind niet kunnen bepalen en de golven niet kunnen tegenhouden. Maar we kunnen wel samen blijven kijken welke kant we op willen. En dus vandaag, na 25 jaar huwelijk, wil ik vooral zeggen:
Ik ben dankbaar dat jij mijn man bent.
Dankbaar voor ons.
Dankbaar dat we, ondanks alles wat er is veranderd, nog steeds samen varen.
Misschien ziet ons bootje er inmiddels anders uit dan 25 jaar geleden. Misschien varen we anders dan toen. Maar het is nog steeds ons bootje. En ik hoop dat we nog heel wat mijlen samen mogen varen.
Ik hou van je, Lodewijk.
En ik zou zo weer met jou in dat bootje stappen. ❤️
Liefs,
Daan
Reactie plaatsen
Reacties