De geur van het ziekenhuis. De lange gangen, de volle wachtkamers. De wachtende mensen, De blik van de artsen. Het wachten op uitslagen waarvan je hoopt dat ze een boze droom zijn. Ik dacht dat ik deze wereld achter me had gelaten. Toen ik zelf vocht tegen mijn borstkanker, dacht ik dat ik de diepste vorm van angst wel had gezien. Dat ik wist hoe het voelde wanneer de grond onder je voeten vandaan wordt geslagen. Maar ik had het helemaal mis. Kanker is mijn wereld opnieuw binnengestapt. Alleen klopt het dit keer niet op mijn deur, maar op die van mijn oudste zoon. En als ouder is dat je grootste angst; je kind wat ziek is.......

                                                                                               Blijf in Mij, dan blijf ik in jullie

                                           “In mijn bangste uur, vertrouw ik op U.”                                                            Psalm 56:4

Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart.Psalm 139:23

Vandaag staan we stil bij de T van september. De T van Toevertrouwen en loslaten.

Prijzen… misschien denk je bij dat woord meteen aan zingen. Een mooi lied in de kerk, muziek op de achtergrond of uit volle borst meezingen tijdens een aanbiddingsdienst of gewoon in de huiskamer. Maar prijzen is voor mij veel meer geworden dan alleen zingen.

Lieve Lodewijk, vandaag zijn we 25 jaar getrouwd.  25 jaar… als ik daarover nadenk, hebben we samen heel wat meegemaakt. We hebben mooie hoogtepunten gehad, momenten van geluk en plezier, maar ook dieptepunten en stormen die we niet hadden zien aankomen.

We startte deze week met de “S” van September. We stonden stil bij Stille Tijd en leerde dat we bij God even niets hoeven en dat je gewoon ‘jij’ mag zijn Aan Zijn Voeten. Ik gaf je wat tips over hoe je je Stille Tijd in zou kunnen delen. Vandaag gaan we verder met de “E”. Ik dacht eerst aan eerbied maar ik ben van gedachten veranderd. Ik vond ‘ervaren’ namelijk beter passen en aansluiten bij Stille Tijd.

Ik ga het anders doen…Ik kondigde gisteren al aan dat ik een besluit heb genomen na lang bidden en nadenken. En ik ga heel eerlijk zijn met jullie waarom ik dit besluit genomen heb.De afgelopen tijd heb ik veel gedeeld en opgebouwd op social media. Ideeën, mijn newspaper, blogs met mijn persoonlijke verhaal, creatieve projecten, Reis tussen Pasen en Pinksteren, De Zomerreis samen met Hem, Bijbel & Art, Stille Tijd, … allemaal dingen waar ik met liefde en enthousiasme aan werk.Maar de laatste tijd merk ik dat ik ergens tegenaan loop. De hectiek, de snelheid op social media en het opgejaagde. Daarnaast zie en merk ik dat steeds vaker de ideeën, waar ik enthousiast mee begin, sneller op andere plekken verschijnen dan dat ik ze kan brengen bij jullie.En eerlijk? Dat doet soms iets met me. Niet omdat ik vind dat de ideeën van mij zijn. Nee zeker niet, inspiratie mag gedeeld worden. En ik gun een ander ook haar eigen plek en succes. En toch knelde het ergens van binnen bij mij en merkte ik op dat ik mezelf steeds meer ging vergelijken.Ik vroeg mijzelf af of ik sneller moest zijn of dat ik meer moet posten? En ik vroeg mij af of ik iets nieuws moest bedenken wat een ander echt nog niet doet? En weet je al denkend hierover, gravend van binnen wat ik nu voel en wil en biddend bedacht ik mij dat ik hier niet meer aan mee wilt doen.Ik wil niet concurreren. Ik wil niet opboksen tegen anderen. En ik wil al helemaal niet dat mijn creativiteit iets wordt wat mij onrust geeft. Dus ga ik het de komende tijd anders doen! Ik ga met een aantal dingen op social media stoppen of er minder energie in steken. En niet omdat ik stop met creëren of met schrijven. En zeker niet omdat ik niets meer te delen heb. Integendeel ik wil  juist terug naar de plek waar voor mij de echte waarde zit: mijn website.Een plek waar ik mijn verhaal al vertelde en waar ik door ga met het vertellen van mijn verhaal. Een plek waar ruimte is voor mijn blogs, mijn creativiteit, mijn Bijbelmomenten, etc.

We starten vandaag bij de "S" - Stille Tijd. Bij God hoef je even niets en mag je gewoon jij zijn!

Soms voelt mijn leven als een reuzenrad.

Elke ochtend zit ik boven op mijn kamer en kijk ik naar buiten. Ik zie ze gaan. Een voor een vertrekken de buren, netjes gekleed, koffietje en  werktas in de hand, op weg naar hun werkdag. En elke ochtend is er die kans dat het gebeurt: een krachtige, plotselinge steek van binnen. Het is het rauwe verdriet en de rouw om wat er niet meer is. Mijn werk, mijn structuur, mijn oude leven.