Elke ochtend zit ik boven op mijn kamer en kijk ik naar buiten. Ik zie ze gaan. Een voor een vertrekken de buren, netjes gekleed, koffietje en  werktas in de hand, op weg naar hun werkdag. En elke ochtend is er die kans dat het gebeurt: een krachtige, plotselinge steek van binnen. Het is het rauwe verdriet en de rouw om wat er niet meer is. Mijn werk, mijn structuur, mijn oude leven.

Al langere tijd was bij mij de wens voor een klein hondje erbij echter manlief was duidelijk daarin en vond 2 genoeg. Als Spyro er niet meer zou zijn dan konden we daar naar kijken. En ja toen onverwachts moesten we besluiten om Spyro in te laten slapen. Hij heeft een mooi leven gehad en zoveel liefde gegeven aan ons maar ook aan vele anderen.

Vanochtend stapte ik weer op mijn racefiets. Niet vanzelfsprekend, want nog voordat ik goed en wel vertrokken was, had ik al een flinke discussie met “tante Annie” – dat stemmetje in mijn hoofd dat me haarfijn weet te vertellen waarom iets geen goed idee is.

Dit was een zware dag.Zo’n dag waarop alles voelbaar is.

Vandaag was het zover: mijn intake voor de hyperbare zuurstoftherapie. Uiteraard had ik al veel informatie opgezocht, dus in grote lijnen wist ik wat me te wachten stond. Maar zoals zo vaak: de werkelijkheid is toch anders. Het was indrukwekkend, overweldigend… en op de terugweg in de auto waren we allebei stil. Ieder met zijn eigen gedachten. Al vul ik dat laatste misschien een beetje in voor manlief. 

Een jaar geleden ging ik al vroeg richting de dagbehandeling van het Isla ziekenhuis. Ik vond het ontzettend spannend, al ging het vanaf het moment dat ik aan de beurt was eigenlijk vrij snel. Het plaatsen van het infuus verliep niet helemaal soepel, maar met behulp van het echoapparaat en de “superman infuusplaatser” lukte het uiteindelijk toch. Er waren nog wat vragende gezichten; de apparaten piepten continu vanwege mijn hoge bloeddruk en lage hartslag. Nadat ik aangaf dat dit voor mij normaal is, waren ze gerustgesteld.

Zoals ik vorige week al schreef kan je persoonlijkheid door hersenletsel veranderen. Deze veranderingen zijn soms moeilijk voor je omgeving. Echter is het voor jezelf ook lastig en verwarrend.

De dagen vliegen voorbij en mijn energie level blijft low maar vandaag moest ik toch echt week 9 en 10 tikken want anders zou ik het echt niet meer goed weten.

Jullie zien in het filmpje van twintig seconden hoe ik mijn ontbijt klaarmaak. In werkelijkheid duurde het filmen zo’n twee minuten en de bereiding tien. Dat wilde ik jullie besparen, maar terwijl ik bezig was, viel me opeens op hoe mooi dit momentje eigenlijk een metafoor vormt voor het leven LEVEN.

Deze week stonden we stil bij diverse methodes die je kan gebruiken om te kijken naar je eigen gedrag en/of je in kan zetten om je gedrag te veranderen.  Je kunt hierbij denken aan de Stop-Denk-Doe methode. Ik heb er voor mijzelf van gemaakt: 

De weken vliegen voorbij. Deze week stonden we stil bij veranderingen in je eigengedrag na hersenletsel. We starten elke bijeenkomst met de vraag hoe zit je erbij vandaag. Zijn er dingen die je wilt delen? Hier komt vaak wel wat los waar we het dan met elkaar over hebben of luisteren naar de andere die het een en ander wilt delen. 

Lieve lezers ik val maar gelijk met de deur in huis; ik vind het leven soms zo vreselijk lastig en ingewikkeld. Ik denk dat ik niet de enige hierin ben en dat is dan ook de reden waarom ik mijn struggles hier deel. Gewoon voor de herkenning en erkenning. En op dit moment heb ik het gewoon lastig met veel facetten van het leven. En nee dat is niet wat je ziet aan mij. Mogelijk als je mij wat beter kent dan kun je het zien. In mijn blik, mijn ogen, mijn houding, mijn manier van praten en doen. Maar de meeste mensen kijken alleen naar de buitenkant! Vullen van alles in; je doet wel dit en dat hoe kan dat dan? Waarom lukt dat dan wel en schrijf je nu dit? Weet je dit vind ik zo lastig. Want wat maakt nou dat wat je niet ziet dat dat er dan ook niet is en/of kan zijn!