Houden de stormen ooit op? Nee, maar de regenbogen ook niet.
20 nov 2026 08:13
13 nov 2026 11:23
Het lijkt erop dat het moment van tekenen van mijn VSO eraan komt en dan reist bij mij de vraag toch weer:
9 nov 2026 06:45
Zes jaar na mijn herseninfarct. Over loslaten, vertrouwen en een toekomst met bestemming onbekend.
6 nov 2026 14:50
Over loslaten, samenwerken en vertrouwen wanneer het leven je uitdaagt.
2 nov 2026 16:14
Er zijn van die momenten waarop ik mijn NAH het liefst even in een hoekje zou smijten. Gewoon voor een paar weken, of misschien wel maanden. Gewoon totdat alles weer wat rustiger is. Maar helaas werkt het niet zo. De werkelijkheid is dat mijn zoon Hodgkinlymfoom heeft.
28 okt 2026 11:50
Morgen is het zover. Morgen begint onze oudste zoon aan zijn eerste chemokuur. Een zin die ik nog steeds nauwelijks kan bevatten. Een zin die ik eigenlijk helemaal niet wil schrijven. Want hoe kan het dat we hier nu staan? Dat onze zoon, die nog zo aan het begin van zijn volwassen leven staat, morgen plaatsneemt in een stoel om medicijnen toegediend te krijgen die de kanker in zijn lichaam moeten bestrijden? Ik merk dat de spanning langzaam bezit van mij neemt. Er zit een knoop in mijn maag die maar niet wil verdwijnen en mijn gedachten schieten alle kanten op.
24 okt 2026 15:10
Terwijl ik bezig was met het schilderen van deze kastanje, moest ik denken aan de symboliek die erin verscholen ligt. Een kastanje groeit in een stevige, stekelige bolster. De stekels beschermen haar tegen de buitenwereld. Maar er komt een moment waarop de bolster openbreekt en de kastanje zichtbaar wordt. Kwetsbaar en onbeschermd. En ergens herken ik mezelf daarin.
15 okt 2026 08:09
“Als ik eraan denk, keert mijn maag om en prikken de tranen achter mijn ogen. De angst voor wat komen gaat… Ik probeer deze week veel afleiding te zoeken, maar pffff… waar is de gebruiksaanwijzing hiervoor?”
13 okt 2026 08:21
Ik stond voor mijn schilderij en keek ernaar. Ik had er met plezier aan gewerkt, kleuren gekozen, lagen aangebracht en geprobeerd om het beeld dat ik in mijn hoofd had op het doek te krijgen. Echter ik was niet tevreden. Het was niet geworden zoals ik het voor me zag. En misschien was dat nog wel het lastigste: in mijn hoofd zag ik steeds een ander beeld. Een nieuw idee, een andere omgeving, andere kleuren. Iedere keer dacht ik weer: ja, dát wil ik schilderen! Uiteindelijk besloot ik om er een laag verf overheen te zetten. Gewoon opnieuw beginnen. Een nieuwe kans om het beeld te maken dat ik voor ogen had. En terwijl ik daarmee bezig was, dacht ik: hoe vaak gebeurt dit eigenlijk in het echte leven?
5 okt 2026 07:22
De geur van het ziekenhuis. De lange gangen, de volle wachtkamers. De wachtende mensen, De blik van de artsen. Het wachten op uitslagen waarvan je hoopt dat ze een boze droom zijn. Ik dacht dat ik deze wereld achter me had gelaten. Toen ik zelf vocht tegen mijn borstkanker, dacht ik dat ik de diepste vorm van angst wel had gezien. Dat ik wist hoe het voelde wanneer de grond onder je voeten vandaan wordt geslagen. Maar ik had het helemaal mis. Kanker is mijn wereld opnieuw binnengestapt. Alleen klopt het dit keer niet op mijn deur, maar op die van mijn oudste zoon. En als ouder is dat je grootste angst; je kind wat ziek is.......
25 sep 2026 16:03
Blijf in Mij, dan blijf ik in jullie
21 sep 2026 09:53
“In mijn bangste uur, vertrouw ik op U.” Psalm 56:4
Maak jouw eigen website met JouwWeb