Over loslaten, samenwerken en vertrouwen wanneer het leven je uitdaagt.
Wie mij een beetje volgt, weet dat ik graag creatief bezig ben. Schilderen, schrijven, journalen en vooral ook mijn geloof daarin verweven. Het zijn voor mij momenten waarop ik even uit mijn hoofd kan stappen en ruimte kan maken voor wat er in mijn hart leeft.
Eerder dit jaar maakte ik mijn eerste creatieve geloofsreis: Creatieve Journaling reis van Pasen naar Pinksteren. Daarna volgde de Creatieve Zomerreis met God. Twee projecten waar ik met veel liefde, plezier en enthousiasme aan heb gewerkt. Dagen kon ik bezig zijn met het zoeken naar Bijbelteksten, schrijven van overdenkingen, bedenken van journalvragen en creatieve verwerkingen.
En toen ontstond het idee voor een Adventsreis. Mijn derde reis alweer. Maar deze keer zou het anders gaan. Niet alleen achter mijn bureau, met mijn Bijbel, journal en een hoofd vol ideeën. Nee, deze keer mocht ik het samen met vier andere vrouwen doen. Vijf vrouwen. Vijf verschillende persoonlijkheden. Vijf manieren van schrijven, geloven en creëren. En vier prachtige thema's: wachten en verwachten, vertrouwen, licht, en ontvangen en doorgeven.
Hoe mooi is het om samen iets te mogen maken waarin ieder haar eigen talenten, ervaringen en geloof mag meenemen? Maar ik zal eerlijk zijn. Het was soms ook best ingewikkeld.
Wie mij kent, weet dat ik graag ideeën uitwerk en dat er in mijn hoofd vaak alweer tig nieuwe plannen ontstaan voordat het eerste is afgerond. Tegelijkertijd weet ik inmiddels ook dat mijn hoofd door mijn niet-aangeboren hersenletsel niet altijd meer meewerkt zoals ik zou willen. Overzicht houden, afstemmen, plannen, keuzes maken en alles samenbrengen tot één geheel. Het vraagt energie, veel energie. Soms meer dan ik beschikbaar heb en zou willen hebben.
En juist tijdens het maken van deze Adventsreis veranderde ons leven opnieuw. Onze oudste zoon kreeg de diagnose Hodgkinlymfoom. Kanker. Een woord dat ik inmiddels maar al te goed ken, maar waarvan ik nooit had gedacht dat het ook zo dichtbij zou komen bij een van onze kinderen. Plotseling draaide ons leven om ziekenhuisafspraken, onderzoeken, uitslagen en de start van zijn chemotherapie. Mijn hoofd stond voortdurend aan. Mijn moederhart wilde maar één ding: bij hem zijn, hem beschermen en alle zorgen van hem overnemen.
En ergens tussendoor lag daar die Adventsreis. Soms keek ik naar mijn laptop en wist ik niet waar ik moest beginnen. De woorden die normaal zo gemakkelijk kwamen, bleven uit. Mijn hoofd zat vol, mijn energie was op en mijn gedachten waren overal, behalve bij de teksten die ik wilde schrijven. Er waren momenten waarop ik me afvroeg of ik dit project wel moest doorzetten. Maar juist in deze periode kreeg de Adventsreis voor mij een diepere betekenis.
Wachten en verwachten. Vertrouwen. Licht. Ontvangen en doorgeven.
Het waren niet langer alleen thema's die we hadden bedacht voor andere vrouwen. Het werden woorden die midden in mijn eigen leven kwamen te staan. Wachten op uitslagen. Verwachten en hopen op goede berichten. Vertrouwen op God, terwijl ik het liefst zelf de controle zou willen houden. Zoeken naar Zijn licht op dagen waarop angst en verdriet de overhand dreigen te krijgen. En misschien wel het moeilijkste voor mij: leren ontvangen.
Want als jij mij kent dan weet je dat geven aan een ander mij makkelijk af gaat. Zorgen, regelen, helpen, klaarstaan voor anderen; ik draai mijn hand er niet voor om. Maar ontvangen? Hulp aannemen? Toegeven dat het even niet gaat? Dat blijft soms een uitdaging voor mij. Ik ben daar nog steeds niet zo goed in. En juist daarin werd het samenwerken met deze vrouwen zo waardevol.
Ik hoefde namelijk niet alles zelf te bedenken, te schrijven en uit te werken. Ieder van ons droeg een stukje bij. We deelden ideeën, dachten met elkaar mee en brachten ieder op onze eigen manier iets van onszelf in deze reis. Samenwerken betekent ook afstemmen, wachten op elkaar, verschillende ideeën samenbrengen en soms je eigen verwachtingen loslaten. En laat dat nu precies zijn waar ik zelf nog zoveel in te leren heb. Loslaten. Vertrouwen. Niet alles zelf willen dragen.
Ergens vind ik dat ook wel bijzonder. Terwijl wij een Adventsreis maakten over vertrouwen en ontvangen, mocht ik zelf ervaren hoe belangrijk die woorden zijn. Want God vraagt niet van mij dat ik alles alleen doe. Dat ik altijd sterk ben, altijd doorga en overal een oplossing voor heb. Soms mag ik gewoon zeggen: “Heer, ik weet het even niet. Mijn hoofd is vol, mijn hart is moe. Wilt U mij helpen?”
En weet je? Dat heeft Hij gedaan. Niet doordat alle zorgen verdwenen of doordat alles ineens gemakkelijk werd, maar doordat Hij mij steeds weer liet zien dat ik het niet alleen hoefde te doen.".Niet doordat alle zorgen verdwenen en doordat het ineens allemaal gemakkelijk werd. De zorgen om onze zoon zijn er nog steeds. De vermoeidheid ook. En er zijn genoeg momenten waarop ik me afvraag hoe ik alles moet combineren.
En toch waren daar steeds weer die kleine momenten waarop het lukte. Een nieuw idee, een Bijbeltekst die precies op het juiste moment binnenkwam of een van de vrouwen die iets prachtigs had uitgewerkt. Een stukje dat ineens op zijn plek viel. Langzaam groeide de Adventsreis tot een geheel. En nu is het zover de Adventsreis ligt klaar!
Niet alleen mijn derde creatieve geloofsreis, maar een reis waarin vijf vrouwen samen iets hebben mogen maken. Ieder met haar eigen verhaal, haar eigen talenten en haar eigen manier van geloven. Ik ben dankbaar voor deze vrouwen. Voor hun inzet, hun creativiteit en hun bereidheid om samen deze weg te bewandelen. Maar bovenal ben ik dankbaar voor God. Omdat Hij mij telkens weer laat zien dat ik niet alles op eigen kracht hoef te doen.
Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik zelf uit deze Adventsreis meeneem. Dat ik niet altijd degene hoef te zijn die geeft. Dat ik ook mag ontvangen. Hulp. Liefde. Geduld. Troost. En de ruimte om gewoon even niet sterk te hoeven zijn. En weet je wat ik zo mooi vind?
Straks gaan andere vrouwen met deze Adventsreis aan de slag. Ze lezen de overdenkingen, schrijven in hun journals, gaan creatief aan de slag en staan stil bij hun eigen leven en geloof. Zij zullen waarschijnlijk niet zien hoeveel er achter de schermen is gebeurd. Hoeveel overleg, energie, twijfel, tranen en gebeden erin zitten. En dat hoeft ook niet. Want uiteindelijk gaat deze reis niet over ons vijven. Deze reis gaat over Hem
Over Jezus, die naar deze wereld kwam. Niet naar een wereld waarin alles perfect geregeld was, maar naar een wereld vol onzekerheid, verdriet, verlangen en hoop. Een wereld die toen, net als nu, behoefte had aan Licht.
En misschien is dat precies waarom deze Adventsreis voor mij zo bijzonder is geworden.
Omdat ik, terwijl ik bezig was anderen uit te nodigen om ruimte te maken voor God, zelf opnieuw mocht ontdekken dat Hij ook ruimte maakt voor mij.
Hij bracht mij tijdens het maken van deze Adventsreis precies daar waar ik zelf mocht zijn. Aan Zijn voeten. Precies zoals ik ben. Met mijn volle hoofd, mijn bezorgde moederhart en mijn beperkte energie.
En zo werd deze Adventsreis niet alleen een reis die ik voor andere vrouwen mocht maken, maar ook een reis die ik zelf nodig had.
Reactie plaatsen
Reacties