Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart.
Psalm 139:23
Erkennen dat het niet goed met me gaat, vond en vind ik nog best lastig. Ik dacht dat ik niet mocht klagen. Dat het vanzelf wel zou lukken als ik maar even doorzette. Wanneer ik pijn of verdriet had, zag niemand dat aan mij. Iedereen kreeg een grote glimlach en ik stond onvoorwaardelijk voor anderen klaar.
Totdat het moment kwam waarop ik dit niet meer volhield en moest erkennen dat het zo niet langer door kon gaan. Misschien klinkt dat nu heel eenvoudig, maar neem van mij aan: dat was het niet. Als je jarenlang in bepaalde patronen hebt gezeten, zijn die niet zomaar doorbroken.
Aan mezelf erkennen dat het niet meer ging, was één ding. Het vervolgens bij Hem neerleggen, in Zijn handen, was nog een veel grotere stap. Ook bij God hield ik vaak mijn masker op en deed ik me beter voor dan ik me werkelijk voelde. Alsof ik eerst mijn gevoelens moest opruimen voordat ik bij Hem mocht komen.
Natuurlijk wist ik ergens wel dat Hij alles wist en zag. Toch mocht ik dit zelf gaan ontdekken en leren. Hoe? Door Zijn Woord te lezen, naar liederen te luisteren, christelijke vrouwen en organisaties op Instagram te volgen en simpelweg mijn handen te vouwen en stil te zijn.
Het afgelopen jaar heb ik in therapie geleerd om mijn gevoelens niet steeds weg te duwen. Ik heb geleerd dat ik verdrietig mag zijn. Dat ik angstig mag zijn. Dat ik mag twijfelen. Gevoelens hoeven niet eerst weg voordat ik verder kan. Ik mag er ruimte voor maken en ze er laten zijn.
Langzaam ben ik gaan begrijpen dat dit ook betekent dat ik met al die gevoelens bij God mag komen. Ik mag Hem vertellen dat ik het moeilijk vind. Ik mag zeggen dat ik bang ben en ja ik mag ook huilen. Ik mag zeggen dat ik soms niet begrijp waarom bepaalde dingen gebeuren. En weet je ik hoef bij Hem geen mooi verhaal te hebben. Ik hoef geen masker op te zetten. Ik mag gewoon zeggen:
"Heer, vandaag gaat het niet zo goed met mij. Wilt U mij helpen?"
Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die ik aan het leren ben: God wil niet alleen mijn mooie momenten. Hij wilt mijn hele hart. Pak jij vandaag ook een moment aan Zijn voeten?
Aan Zijn voeten
Ga vandaag eens rustig zitten. Adem een paar keer diep in en uit en probeer niet te bedenken hoe het nu met je zou moeten gaan. Laat je schouders ontspannen en vraag jezelf; "Hoe gaat het echt met mij?" Probeer te voelen wat er in je leeft en dit onder woorden te brengen.
Misschien voel je verdriet of angst. Misschien voel je boosheid of twijfel. Of misschien ervaar je juist dankbaarheid of rust. Alles mag er zijn en je mag alles bij Hem neerleggen. En nee dat hoeft niet met mooie woorden. Je mag je masker afzetten en zijn wie je op dit moment bent.
Blijf een tijdje rustig zitten en sluit daarna af met; "Dank U dat ik bij U mag komen zoals ik ben." Je kunt ook afsluiten met het onderstaande gebed.
Gebed
Vader in de hemel, soms vind ik het moeilijk om eerlijk bij U te komen. Ik denk dat ik sterk moet zijn en mijn verdriet zelf moet kunnen dragen. Ik denk dat ik mijn angst en twijfels eerst moet oplossen. Maar Heer U kent mij. U kent mijn hart. Wilt u mij leren om mijn masker af te zetten en eerlijk te zijn bij U. Help mij om ruimte te maken voor alles wat ik voel. Dank U wel dat ik verdrietig mag zijn, bang mag zijn en mag twijfelen. Dank U dat ik met alles bij U terechtkan. Dank U Heer dat ik bij U mag komen zoals ik ben, zonder masker.....
Amen.
Reactie plaatsen
Reacties