De geur van het ziekenhuis. De lange gangen, de volle wachtkamers. De wachtende mensen, De blik van de artsen. Het wachten op uitslagen waarvan je hoopt dat ze een boze droom zijn. Ik dacht dat ik deze wereld achter me had gelaten. Toen ik zelf vocht tegen mijn borstkanker, dacht ik dat ik de diepste vorm van angst wel had gezien. Dat ik wist hoe het voelde wanneer de grond onder je voeten vandaan wordt geslagen. Maar ik had het helemaal mis. Kanker is mijn wereld opnieuw binnengestapt. Alleen klopt het dit keer niet op mijn deur, maar op die van mijn oudste zoon. En als ouder is dat je grootste angst; je kind wat ziek is.......
Op dit moment zitten we in de slopende storm van het onbekende. We weten dát het er is, maar welk soort kanker hem aanvalt, is nog onduidelijk. En die onzekerheid… die vreet aan je. Elke minuut lijkt uren te duren. De dagen slepen zich voort. En iedere stilte is te luid. Ik verval in mijn oude gedrag. Alles om mij heen wordt chaotisch en rommelig.
Als moeder wil je je kind beschermen tegen alles. Je wilt de pijn overnemen, de angst wegdragen, de cellen in zijn lichaam hoogstpersoonlijk dwingen om te stoppen. Maar ik sta machteloos aan de zijlijn. Het enige wat ik kan, is er zijn. En ja ik weet dat dit genoeg is maar ik wil meer! Ik wil alles van hem overnemen. Laat mij maar degene zijn die op die stoel zit en luistert naar de oncoloog wat hij te vertellen heeft over mijn ziekte. Maar dat kan niet……
Soms zijn er momenten dat ik het gevoel heb dat ik op elk moment kan ontploffen en dan bedoel ik niet qua boosheid maar qua verdriet. Dat het teveel is om te dragen. Ik merk aan alles dat mijn eigen verleden met de ziekte mee schreeuwt op de achtergrond. Geuren, gangen, wachtkamers, woorden……ze brengen me terug naar een tijd waarvan ik dacht dat ik die achter me had gelaten. En alle emoties die ik dacht te hebben verwerkt, staan weer vooraan in de rij. Angst, verdriet, boosheid, onmacht, ongeduld en razende gedachten. Maar uiteraard ook hoop.
Ik schrijf dit niet omdat ik de juiste woorden heb. Niet omdat ik weet hoe we hier doorheen komen. Ik schrijf dit omdat mijn hoofd overstroomt. Omdat mijn gedachten en emoties zo hoog zitten dat ik moet schrijven om alles woorden te geven. Misschien is dat wat schrijven op dit moment ook voor mij betekent: even ruimte maken voor alles wat er vanbinnen gebeurt.
We kunnen nu alleen maar wachten, hopen en bidden. En ondertussen houden we elkaar vast, steviger dan ooit tevoren. Want de storm kunnen we nu niet stoppen. We kunnen alleen naast elkaar blijven staan terwijl hij over ons heen raast.
Ik vouw mijn handen en ik kniel neer
voor U onze lieve Heer
Heer U kent en doorgrondt mij
U kent mijn zitten en mijn staan
Heer houdt U hem alstublieft stevig vast
Laat U niet los wat U bent begonnen
U was het die Hem weefde in mijn buik
O Heer geef ons de kracht
om ook deze storm weer te doorstaan
Leidt ons op het pad dat wij mogen gaan
Heer hier ben ik
met al mijn verdriet, zorgen en pijn
Heer wilt U alstublieft bij ons zijn
Amen
Reactie plaatsen
Reacties