Soms moet je gewoon stoppen met schilderen.....

Ik stond voor mijn schilderij en keek ernaar. Ik had er met plezier aan gewerkt, kleuren gekozen, lagen aangebracht en geprobeerd om het beeld dat ik in mijn hoofd had op het doek te krijgen. Echter  ik was niet tevreden. Het was niet geworden zoals ik het voor me zag. En misschien was dat nog wel het lastigste: in mijn hoofd zag ik steeds een ander beeld. Een nieuw idee, een andere omgeving, andere kleuren. Iedere keer dacht ik weer: ja, dát wil ik schilderen! Uiteindelijk besloot ik om er een laag verf overheen te zetten. Gewoon opnieuw beginnen. Een nieuwe kans om het beeld te maken dat ik voor ogen had. En terwijl ik daarmee bezig was, dacht ik: hoe vaak gebeurt dit eigenlijk in het echte leven?

Hoe vaak zijn we ontevreden over wie we zijn, omdat we in ons hoofd een ander beeld hebben gemaakt? Een beeld van wie we zouden willen zijn. Van hoe ons leven eruit zou moeten zien. Van wat we allemaal zouden moeten kunnen. We kijken naar onszelf en zien vooral wat er nog ontbreekt. We zouden geduldiger willen zijn, meer energie willen hebben, sterker willen zijn in moeilijke situaties. We willen het graag goed doen, voor onszelf, voor de mensen om ons heen en misschien ook wel voor God.

En als de werkelijkheid niet overeenkomt met het plaatje in ons hoofd, proberen we onszelf te veranderen. We doen nog een laagje verf hier en een beetje kleur daar. We proberen het opnieuw, in de hoop dat we deze keer wél tevreden zullen zijn.  Maar wat als het beeld in ons hoofd steeds verandert? Wat als we, zodra we iets bereikt hebben, alweer iets nieuws bedenken dat beter zou zijn? Dan blijven we schilderen en overschilderen. We blijven werken aan een versie van onszelf die misschien wel nooit helemaal zal voldoen aan onze eigen verwachtingen.

Ik herken dat verlangen om het anders te willen. Om soms terug te willen naar hoe het vroeger was. Naar wie ik was voordat mijn leven door het herseninfarct zo veranderde. Naar de energie, de mogelijkheden en de vanzelfsprekendheid die ik zo vaak mis. Soms kijk ik naar mijn leven en zie ik vooral het verschil tussen hoe het is en hoe ik zou willen dat het was. In mijn hoofd ben ik dan continue bezig om een kloddertje verf hier en daar te smeren om het beeld in mijn hoofd en het verlangen kleur te geven.

En dan realiseer ik mij weer;  God vraagt mij niet om terug te keren naar het oude plaatje. Hij vraagt mij niet om mezelf opnieuw te schilderen totdat ik weer precies lijk op de vrouw die ik vroeger was, of op de vrouw die ik denk te moeten zijn. Hij ziet mij zoals ik nu ben. Met mijn beperkingen en mijn mogelijkheden. Met mijn verdriet om wat veranderd is en mijn verlangen naar wat nog mag groeien. Met mijn mooie kanten en mijn rafelrandjes.

In mijn lievelings Psalm 139 lees ik dat God mij door en door kent. Ik hoef voor Hem geen mooier beeld van mezelf neer te zetten. Ik hoef niets te verbergen en niets op te kleuren om bij Hem te mogen komen.  Gods liefde is de basis van waaruit ik mag leven.

Dat betekent niet dat ik nooit meer mag veranderen of dat ik alles maar goed moet vinden zoals het is. Ik mag blijven dromen, leren, groeien en nieuwe dingen ontdekken. Maar ik hoef mezelf niet voortdurend af te keuren omdat ik nog niet ben waar ik zou willen zijn. Misschien mag ik leren om af en toe een stap achteruit te doen. Niet om te kijken wat er allemaal beter moet, maar om te zien wat er al is. Misschien mag ik het penseel even neerleggen en ontdekken dat ik niet alles hoef te herstellen wat in mijn ogen mislukt is.

En weet je misschien geldt dat ook voor jou. Welk beeld heb jij in je hoofd van de vrouw die je zou moeten zijn? Hoe je leven eruit zou moeten zien? En hoeveel energie kost het je om steeds opnieuw te proberen aan dat beeld te voldoen? Wat zou er gebeuren als je vandaag eens met Gods ogen naar jezelf mocht kijken? Niet als een onafgemaakt schilderij dat nog heel wat lagen verf nodig heeft. Maar als een mens die door Hem gekend en geliefd is.

Je hoeft niet perfect te schilderen om waardevol te zijn. Je hoeft niet te voldoen aan ieder beeld dat je in je hoofd hebt gemaakt. Je mag groeien zonder jezelf af te wijzen. Je mag veranderen zonder jezelf te veroordelen. En je mag rusten in de wetenschap dat je nu al geliefd bent.

Misschien is dat wel wat ik ook mag leren, iedere keer dat ik voor mijn schildersezel sta. Niet ieder schilderij hoeft te worden wat ik vooraf bedacht had. En niet ieder leven hoeft te voldoen aan het plaatje dat we er ooit van maakten. Soms mag je opnieuw beginnen. Soms mag je iets veranderen. Maar soms mag je ook gewoon kijken naar wat er is. En jezelf, met alles wat je bent en alles wat je niet meer kunt zijn, in Gods handen leggen. Aan Zijn voeten hoef ik niet steeds een mooier plaatje van mezelf te laten zien. Daar mag ik gewoon mezelf zijn.

Lieve vrouw misschien ben jij ook zo druk bezig om het beeld te worden dat je in je hoofd gemaakt hebt. Vergeet niet dat God jou vandaag al liefheeft. God vraag niet om eerst het perfecte plaatje te worden. Hij nodigt jou en mij uit om bij Hem te komen, precies zoals wij zijn! 

Liefs, Daan