Terwijl ik bezig was met het schilderen van deze kastanje, moest ik denken aan de symboliek die erin verscholen ligt. Een kastanje groeit in een stevige, stekelige bolster. De stekels beschermen haar tegen de buitenwereld. Maar er komt een moment waarop de bolster openbreekt en de kastanje zichtbaar wordt. Kwetsbaar en onbeschermd. En ergens herken ik mezelf daarin.
De afgelopen jaren heeft het leven mij behoorlijk wat stekels bezorgd. Stekels waar ik niet om heb gevraagd, maar die inmiddels wel onderdeel zijn geworden van mijn verhaal. In 2020 veranderde mijn leven door een herseninfarct. Mijn hoofd werkte niet meer zoals ik gewend was. Prikkels, vermoeidheid, geheugenproblemen. Dingen die voorheen vanzelfsprekend waren, kostten ineens enorm veel energie. Lange tijd wilde ik terug naar de vrouw die ik was. Die alles kon combineren, altijd doorging en overal wel een oplossing voor vond. Maar hoe harder ik vocht, hoe meer ik mezelf tegenkwam.
Tijdens mijn therapie leerde ik om niet meer alles te moeten, maar te leren leven met wat er is. Accepteren dat mijn hoofd anders werkt en dat ik ondanks mijn NAH nog steeds mezelf ben. Laatst schreef ik aan iemand: "ik ben nog steeds wie ik ben, maar ik heb mijn leven anders ingericht zodat ik er niet steeds uitknal!"
En toen kwam in 2024 de diagnose borstkanker. Opnieuw werd mijn leven op zijn kop gezet. Mijn lichaam, waarin ik me toch al niet altijd meer thuis voelde, liet me opnieuw in de steek. Een operatie, bestralingen, medicatie en opnieuw die onzekerheid. Want wat betekent dat eigenlijk als je lichaam niet meer doet wat je graag zou willen? Misschien wel dat ik mag stoppen met vechten tegen mezelf. Dat ik niet alleen kijk naar wat mijn lichaam niet meer kan, maar ook naar wat het allemaal heeft doorstaan. Dat ik het rust mag gunnen, zonder schuldgevoel. En vooral dat ik wat liever mag zijn voor mezelf.
En net toen ik voorzichtig weer dat vertrouwen begon terug te krijgen, kwam er opnieuw een enorme stekel bij. Onze oudste zoon heeft kanker. En nee deze keer gaat het niet om mijn eigen hoofd of lijf. Het gaat om mijn kind. Mijn kind dat ik ruim 9 maanden droeg in mijn buik. Mijn kind dat ik als moeder wil je beschermen. Ik wil de angst wegnemen, de pijn overnemen en het liefst alles NU oplossen. Maar ik kan zijn ziekte niet dragen, de uitslagen niet veranderen en de toekomst niet voorspellen. En dat vind ik misschien nog wel het alle moeilijkste.
Ik merk dat mijn stekels weer groeien. Ik probeer sterk te blijven. Voor mijn zoon, mijn gezin en iedereen om mij heen. Ik zoek afleiding, probeer de dagen zo gewoon mogelijk door te komen. Maar ondertussen zijn daar de angst, het verdriet en die enorme machteloosheid. En weet je heel soms breekt mijn bolster gewoon even open. Dan komen de tranen en dan lukt het niet om sterk te zijn. Dan voel ik hoe kwetsbaar ik eigenlijk ben.
En ja, ik weet het. Ik hoef niet altijd sterk te zijn. Ik mag zeggen dat ik bang ben, dat ik het even niet weet. Ik mag huilen, leunen op anderen en accepteren dat ik nu eenmaal niet overal controle over heb. Maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen. En geloof me, dat laatste vind ik soms behoorlijk lastig. Als ik dan opnieuw naar mijn geschilderde kastanje kijk, zie ik die opengebroken bolster. De stekels zijn er nog, maar de kastanje heeft zich niet langer verstopt.
Misschien is dat ook wel waar leven voor mij over gaat. Niet over een hoofd zonder beperkingen, een lijf zonder littekens of een leven zonder zorgen. Want dat is nu eenmaal niet mijn werkelijkheid. Maar wel over ruimte geven aan alles wat er is. Aan mijn verdriet, mijn angsten, mijn kwetsbaarheid, maar ook aan mijn geloof en het vertrouwen dat ik het niet allemaal alleen hoef te dragen. En misschien hoef ik die stekelige bolster ook niet steeds zo stevig om me heen te houden. Want ook zonder die beschermende stekels ben ik nog steeds mezelf.
Reactie plaatsen
Reacties