Waar is die gebruiksaanwijzing voor je als moeder als je ineens hoort dat je kind kanker heeft?

“Als ik eraan denk, keert mijn maag om en prikken de tranen achter mijn ogen. De angst voor wat komen gaat… Ik probeer deze week veel afleiding te zoeken, maar pffff… waar is de gebruiksaanwijzing hiervoor?”

Dat schreef ik gisteren in een appje aan mijn vader. Vanochtend las ik mijn woorden terug en schreef ik ze op in mijn journal en besefte ik opnieuw hoe moeilijk ik het vind om mijn weg te vinden in alles wat er op ons afkomt.

Mama en papa worden is op zichzelf al iets unieks. Dat weten wij inmiddels als geen ander. Wanneer je voor het eerst moeder wordt, ga je af op je eigen ervaring, op wat je om je heen ziet, op tips die je krijgt en misschien op dat ene boek dat je hebt gelezen. In onze tijd was er nog geen ChatGPT om raad te vragen. Je deed het op je intuïtie, overlegde met elkaar en probeerde zo goed mogelijk te handelen.

Ook wanneer je kinderen groter worden en er nieuwe situaties op je pad komen, zoek je samen naar oplossingen. Maar naarmate ze ouder worden, worden sommige vraagstukken ingewikkelder. En soms komt er iets op je pad waarvoor je helemaal geen antwoord hebt.

Zoals nu.

Onze oudste zoon heeft een tumor.

En ineens weet ik het niet meer. Wat zeg je? Wat doe je? Hoe ben je er voor hem? Hoeveel vraag je, zonder opdringerig te zijn? Zoek je voldoende contact of geef je hem juist de ruimte die hij nodig heeft? Wanneer laat je hem los en wanneer laat je merken dat je er bent? Je kunt weten wat iemand nodig heeft en tegelijkertijd niet weten hoe je er moet zijn voor degene van wie je het allermeest houdt.

Ik heb zelf borstkanker gehad en krijg nog een antihormoontherapie. Ik weet hoe het voelt om in onzekerheid te leven, hoe angstig het wachten kan zijn en hoe waardevol het is wanneer mensen er gewoon voor je zijn. Ik weet ook dat je niet altijd zit te wachten op adviezen of goedbedoelde woorden.

Maar toch knaagt die onzekerheid. Want dit keer sta ik niet zelf in die storm. Dit keer is het mijn kind. En wat zou ik hem graag willen beschermen, hem de angst en het verdriet willen besparen. De kanker willen overnemen. Maar dat kan ik niet.

Dus probeer ik me groot te houden. Zoek ik afleiding. Houd ik mezelf bezig, want wat gebeurt er als ik al die gevoelens toelaat? Wat als ik instort? Wat heeft hij dan aan mij?

En ergens weet ik het best. Ik hoef niet altijd sterk te zijn. Ik mag huilen, verdrietig zijn en bang zijn. Ik hoef het niet op te lossen. Er gewoon zijn, luisteren en laten voelen dat ik naast hem sta, kan al zoveel betekenen.

Ik wéét het allemaal.

En toch is daar die twijfel. Die onrust. Die angst voor wat komen gaat. Mijn hoofd draait overuren en de scenario's buitelen over elkaar heen.

WAT ALS…

Misschien is dat wel het moeilijkste aan moeder zijn: je kinderen steeds een beetje meer moeten loslaten, terwijl je ze het liefst voor alles zou willen beschermen.

En misschien bestaat er ook voor deze fase geen gebruiksaanwijzing. Misschien mag ik zoeken, twijfelen en soms even niet weten hoe het moet.

Niet omdat ik geen goede moeder ben, maar juist omdat ik zoveel van mijn kind houd.