Was de grootste zorg nog maar het vangen van die ene vis.....

Gepubliceerd op 28 oktober 2026 om 11:50

Morgen is het zover. Morgen begint onze oudste zoon aan zijn eerste chemokuur. Een zin die ik nog steeds nauwelijks kan bevatten. Een zin die ik eigenlijk helemaal niet wil schrijven. Want hoe kan het dat we hier nu staan? Dat onze zoon, die nog zo aan het begin van zijn volwassen leven staat, morgen plaatsneemt in een stoel om medicijnen toegediend te krijgen die de kanker in zijn lichaam moeten bestrijden? Ik merk dat de spanning langzaam bezit van mij neemt. Er zit een knoop in mijn maag die maar niet wil verdwijnen en mijn gedachten schieten alle kanten op.

Hoe zal hij reageren op de chemo? Wordt hij ontzettend misselijk? Zal hij doodmoe zijn? Krijgt hij pijn? Hoe zal hij zich voelen als we straks weer thuis zijn? En wat staat ons de komende weken en maanden nog te wachten? We weten het niet. En misschien is dat nog wel het moeilijkste. Dat we opnieuw een wereld binnenstappen waarin we geen idee hebben wat ons te wachten staat. Waarin we de controle volledig kwijt zijn en alleen maar kunnen afwachten hoe zijn lichaam reageert.

Tegelijkertijd wil ik zo graag positief blijven. Niet steeds denken in doemscenario's en vertrouwen hebben in de behandelingen, in de artsen en vooral in de kracht van onze zoon. Echter wat is dat soms ontzettend moeilijk. Want naast al die positieve gedachten ben ik ook gewoon die moeder die bang is. Die het liefst haar kind zou beschermen tegen alles wat hem pijn kan doen. Die de ziekte, de behandelingen en alle onzekerheid met liefde van hem zou overnemen als dat mogelijk was.

Als ik naar deze foto kijk, zie ik mijn jongen. Trots met een vis in zijn hand. Gewoon lekker bezig met iets waar hij plezier aan beleeft. Onbezorgd en genietend van het moment. En ineens verlang ik terug naar vroeger. Naar de tijd dat hij nog klein was. Dat een kus op een zere knie vaak voldoende was om de tranen te laten verdwijnen. Dat ik zijn handje kon vasthouden als hij iets spannend vond. Dat ik hem dicht tegen me aan kon trekken en kon zeggen: 'Het komt goed, mama is bij je.'

Wat zou ik dat morgen graag weer willen doen. Zijn hand pakken en hem stevig vasthouden. Hem laten voelen dat hij niet bang hoeft te zijn. Dat alles goed komt. Echter inmiddels weet ik dat ik hem dat laatste niet zomaar kan beloven. Hoe graag ik dat ook zou willen. Ik kan de chemo niet voor hem ondergaan en ik kan de bijwerkingen niet wegnemen. Ik kan niet voorkomen dat hij misschien dagen krijgt waarop hij zich beroerd voelt, verdrietig is of er helemaal klaar mee is. En weet je dat doet heel erg pijn. 

Want moeder zijn betekent blijkbaar ook dat je moet leren toekijken wanneer je kind een strijd moet aangaan die je niet van hem kunt overnemen. Dus vraag ik mezelf steeds opnieuw af: wat kan ik dan wél betekenen? En ja misschien hoef ik niet altijd de sterke moeder te zijn. Misschien hoef ik niet voortdurend positieve woorden te vinden of oplossingen te bedenken. Misschien is er zijn wel genoeg. Een arm om hem heen. Een luisterend oor. Een berichtje op het juiste moment. Iets lekkers klaarmaken als hij daar behoefte aan heeft. Samen lachen wanneer het kan. Stil zijn wanneer woorden overbodig zijn. En ruimte geven wanneer hij die nodig heeft. En misschien mag ik ook gewoon laten zien dat ik het spannend vind. Dat ik bang ben, maar tegelijkertijd alle vertrouwen in hem heb. Want angst en vertrouwen kunnen blijkbaar naast elkaar bestaan. Dat heb ik de afgelopen jaren wel geleerd.

Ook in mijn geloof merk ik die worsteling. Ik wil alles in Gods handen leggen, maar ondertussen houd ik het zelf zo stevig vast. Alsof mijn zorgen iets kunnen veranderen aan wat komen gaat. Steeds opnieuw probeer ik mezelf eraan te herinneren dat ik niet verder hoef te kijken dan vandaag. Dat de zorgen van morgen niet allemaal vandaag gedragen hoeven te worden. Dat vandaag vandaag is!  En toch dwaal ik steeds weer af naar alles wat er misschien zou kunnen gebeuren. Morgen begint een nieuwe fase. Een fase waar niemand van ons voor gekozen heeft. We weten niet hoe zwaar het wordt en welke hobbels we onderweg tegenkomen.

Maar één ding weet ik wel. Want ook al is hij inmiddels volwassen en heeft hij zijn eigen leven opgebouwd, voor mij blijft hij altijd een beetje dat kleine jongetje van toen. Misschien kan ik hem niet meer beschermen zoals vroeger. Maar ik kan wel naast hem blijven staan. Op de goede dagen, op de moeilijke dagen en op alle dagen daartussenin. En als hij morgen mijn hand nodig heeft, dan is die er. Net als vroeger. Want ik ben  en blijf zijn moeder.

En ergens, tussen alle angst en onzekerheid door, houd ik me vast aan de hoop dat er een dag komt waarop hij weer gewoon met een vis in zijn hand staat. Genietend van het leven. Met deze moeilijke periode achter zich. Tot die tijd nemen we het dag voor dag met liefde, hoop en vertrouwen. En soms ook gewoon met een knoop in mijn maag.

Liefs, mama

 

 

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.