De dagen vliegen voorbij en mijn energie level blijft low maar vandaag moest ik toch echt week 9 en 10 tikken want anders zou ik het echt niet meer goed weten.
Week 9 stond in het teken van je persoonlijkheid. Door mijn hersenletsel is mijn leven veranderd, mede door de emotionele en gedragsmatige veranderingen. Ik ben bijvoorbeeld veel sneller dan voorheen emotioneel, ik ben geslotener geworden en meer op mijzelf gericht.
Het onderwerp rouwen en levend verlies kwam in de ochtend ook voorbij. Je realiseert je dat je verandert bent maar dat doet pijn. Het liefste zou je gewoon weer alles kunnen doen in plaats van het leren om te gaan met een kapotte accu. Want zo is leven met NAH; je hebt een niet volle accu waar je de dag mee moet doorkomen. Dat betekent keuzes maken en dat is echt heel lastig!
Het niet meer zijn wie je bent roept veel vragen in mij op. Wat wie ben ik nu dan? Wat kan ik? Wat waardeer ik nog in mijzelf? Wat heb ik nog te bieden? Wat zijn mijn waarden? Wat vind ik nog belangrijk! En weet je de antwoorden heb ik nu niet 1,2,3 en dat hoeft ook niet. We, ik, zijn nog maar net op weg met Hersenz en de antwoorden komen vanzelf.
En eigenlijk is het zoals ik tegen vele lotgenoten zegt: “Jij bent gewoon een mooi mens!” Eh nee ik mag leren zeggen “Ik ben een mooi mens!” poeh die komt even binnen. Voel je hem als je tegen jezelf zegt: “Ik ben een mooi mens!”
Ik probeer het dagelijks nu tegen mijzelf te zeggen “Ik ben een mooi mens!” en daarnaast schreef ik een post it vol met deze tekst. Zeggen lukt maar nu nog echt gaan voelen en mijzelf zo gaan zien.
Vrijdag kregen we een opdracht waarbij ook de opdracht was om te kijken naar hoe jij jezelf ziet. Wat voel en ervaar je tijdens de opdracht? Zeg je ook wat je voelt? Wat valt er op aan je eigen gedrag?
De opdracht was als volgt (zie ook foto’s hieronder) er lagen 11 hoepels. We moesten in twee rijtjes van 5 gaan staan in de hoepel en de 11e hoepel was in het midden. De ene helft had een rood lintje om. De bedoeling was dat alle rode mensen aan de kant van de andere moest komen en vice versa. Dus als je op de foto met de bekertjes kijkt dan moeten alle rode bekertjes op de plek komen van de blauwe en de blauwe bekertjes op de plek van de rode. Dit mag door er overheen te gaan mits daar dan een lege hoepel is.
Hilariteit alom en je had mensen die afhaakte en mensen die actief mee gingen doen in het spel. Ik ben eerst iemand die observeert maar goed als het te lang duurt dan ga ik me er toch wel tegenaan bemoeien en ik kan dan ook wel de neiging hebben om iets door te duwen of stiekem dwars gaat zitten doen.
Uiteindelijk is het gelukt toen we de mensen vervingen door bekertjes en met wat tips. Het is een leuk spel om ook thuis te doen. Mocht je de oplossing willen weten google dan even want dan vindt je het zeker en anders even een berichtje naar mij. Ik zet het bewust hier niet in.
In de rondvraag gaf ik bovenstaande aan en op de vraag die de PMT’er mij stelde waarom ik dit deed kon ik toen geen antwoord geven (hoefde ook niet) echter hield die vraag mij wel lang bezig eenmaal thuis. Want ja wat maakt dat ik dit gedrag laat zien……
De volgende thuis schreef ik het volgende erover: ik kom er dan achter dat ik oog heb voor de omgeving, de andere (afvallers) erbij wil betrekken. Echter werd er ook wat gemopperd en dan probeer ik dat weer om te buigen door een dolletje te maken of iemand op de verkeerde been te zetten. Tevens wil ik vaart krijgen in het spel (Gaan met die banaan Daan) en heb ik een sterke drive om het spel op te willen lossen.
Volgende week hier meer over.
Reactie plaatsen
Reacties