Zoals ik vorige week al schreef kan je persoonlijkheid door hersenletsel veranderen. Deze veranderingen zijn soms moeilijk voor je omgeving. Echter is het voor jezelf ook lastig en verwarrend.
Daarnaast zijn persoonlijkheid veranderingen ook in beweging; zeker ook door het volgen van Hersenz zullen er dingen veranderen.
Voor deze week hadden we ook de opdracht om aan anderen te vragen hoe zij jou zien. Ze konden dit doen door een a4 tje in te vullen over je oude ik, huidige ik en toekomstige ik. Ik kan je zeggen dat het wel wat los gemaakt heeft deze opdracht. Onder andere door wat ik terug kreeg van anderen maar ook omdat ik mij realiseerde dat ik wel degelijk veranderd ben en sommige dingen gewoonweg niet meer kan en dat ik echt niet meer weet hoe ik het allemaal zou moeten doen.
Dit laatste maakte mij vooral verdrietig echter ook dat ik merk dat ik steeds meer vergeet, sneller vermoeid ben en wat trager aan het worden ben. Ik merk dat ik nog niet klaar ben met afscheid nemen van de oude Daan echter ben ik wel in mijn hoofd bezig met het vormen van de nieuwe Daan en dit alles bij elkaar is een verwarrend geheel kan ik je zeggen. Mijn hoofd is echt chaos op dit moment en zodra iemand er naar vraagt kan ik eigenlijk alleen maar huilen.
Na de koffiepauze in de ochtend hebben we het kwaliteitsspel gespeeld met elkaar. Bij iedereen lagen er 5 kaartjes die we open voor ons in een rij mochten neerleggen. Een voor een kregen we een kaartje met een kwaliteit erop. We mochten deze kwaliteit voor ons zelf houden en dan 1 ander kaartje uit de rij weggeven aan de ander. We mochten die kwaliteit ook weggeven aan de ander. We hebben 2 rondjes kunnen doen (de ochtend was uitgelopen omdat in het rondje hoe is het, wil je wat delen, en hoe is de opdracht gegaan veel los maakte).
Ik heb mooie kwaliteiten terug gekregen; tactvol intelligent organisator inspirerend. Zo lief en zo fijn om te zien dat deze kwaliteiten nog in mij zitten en dat bracht mij tot het volgende:
Ik had natuurlijk een koffertje gemaakt als symbool voor mijn oude ik. Hier zou ik alles in stoppen wat met haar te maken heeft echter merk ik dat ik ook graag in die koffer mijn nieuwe ik zou willen stoppen. En eigenlijk vind ik dat wel een mooi idee. Want zoals ik eerder schreef de oude Daan is niet weg ergens zit ze nog in mij en sowieso is zij onderdeel van mijn leven geweest. Echter mijn nieuwe ik wil ik ook een plekje gaan geven en hoe mooi zou het zijn om dat ook in die koffer te stoppen. Deze kwaliteiten bijvoorbeeld, de opgedane ervaringen tijdens het behandelprogramma in korte zinnen en woorden, een foto, etc. Het zijn eigenlijk twee puzzelstukjes die in elkaar passen en onafscheidelijk zijn. Mogelijk kan die oude Daan soms net het zetje zijn wat die nieuwe Daan nodig heeft. En mag de nieuwe Daan niet alleen lief zijn voor zichzelf maar ook voor die oude Daan. Nou ja ik hoop dat je mij nog kan volgen.
Bij PMT gingen we aan de slag met zelfvertrouwen en vertrouwen in de ander. Nu heb ik dat vrij snel het vertrouwen in een ander. Dus ik had niet echt moeite met de opdracht waarbij je je naar achter laat vallen en opgevangen wordt en waarbij je jezelf laat optillen terwijl je op een mat ligt.
Qua vertrouwen zit het bij mij vooral in het vertrouwen in mijn eigen lichaam. Dit ben ik wel volledig kwijt. Bij elk pijntje gaat er door mij heen “het zal toch niet….”(op de puntjes kun je zowel mijn hersenbloeding als kanker invullen) En meestal is die gedachte wel snel weg echter soms knaagt hij aan mij en blijft hij hangen in mijn hoofd.
Wat vertrouwen in de ander betreft, weet ik dat ik dit snel heb, echter weet ik ook vanuit het verleden dat ik daardoor wel sneller gekwetst kan worden door de ander. Keuzes hierin maken doe ik meestal op basis van mijn onderbuik gevoel.
Vrijdag kwam er veel los over rouw en verlies in het rondje hoe het gaat. Ik ervaar dat ik het vooral lastig vindt om het verdriet te laten zijn, om daar ruimte aan te geven. Benieuwd of jullie dat herkennen.
Na het rondje gingen we aan de slag met drie activiteiten in een groepje van 2 of 3 personen. We moesten een puzzel (zie foto) oplossen, de grote basketbal rollend houden met de kleine ballen en een pingpong balletje in de pion krijgen.
Ik kan je zeggen dat we bij alle oefeningen veel lol gehad hebben. En vooral bij het rollend houden van de basketbal als een malloot tekeer gegaan zijn. We zijn wel eerder gestopt dan de 5 minuten die we ervoor hadden maar het was echt lekker even. Niet hoe we ons daarna voelde; duizelig, misselijk en oeps die was toch iets te veel over onze grens……..
Wederom stond ik stil bij de vraag waarom ik bij bepaalde oefeningen dan toch wat recalcitrant gedrag laat zien. In de middag thuis in mijn hoofd hier verder mee gegaan en ook wat artikelen over gelezen. Toen werd het mij duidelijk.
Recalcitrant komt vanuit het Latijn van het woord recalcitrare wat wijst op achteruitschoppen en terugslaan. Recalcitrant gedrag uit zich door o.a. dwars, koppig, betweterig, tegenstrevend en weerbarstig, opstandig en tegendraads.
Ik las dat als je je vaak niet gehoord en gezien voelt, mensen niet begrijpen wat je zegt en of bedoelt je recalcitrant gedrag kan laten zien. Het maakt jou boos en verdrietig om niet gezien en gehoord te worden en daardoor ga je dwars liggen. Het kan voortkomen uit angst voor kritiek of afwijzing maar ook uit een stuk perfectionisme.
En ja ik mag hier mee aan de slag gaan. Ik mag leren om eerst mij zelf te zien en te horen. Lief te zijn voor mijzelf. Ik mag er zijn wie ik ben (eh wie ben ik?) en ik mag stoppen met vechten tegen mijzelf en iedereen. Ik mag op zoek gaan waar die weerstand vandaan komt.
Wat ik herken bij mijzelf is vooral het gezien en gehoord voelen; dat is de grootste issue! Ik heb veel lotgenoten om mij heen die regelmatig letterlijk zeggen en of laten merken/voelen dat ze mij zien en dat voelt zo fijn aan! Ik voel me dan begrepen en gezien! Ik krijg erkenning voor wat ik zeg of voel zonder dat ik mij afgewezen voel want de kritische noten zijn er zeker ook!
Kortom ik heb weer veel om over na te denken……..
Reactie plaatsen
Reacties