Vandaag was het zover: mijn intake voor de hyperbare zuurstoftherapie. Uiteraard had ik al veel informatie opgezocht, dus in grote lijnen wist ik wat me te wachten stond. Maar zoals zo vaak: de werkelijkheid is toch anders. Het was indrukwekkend, overweldigend… en op de terugweg in de auto waren we allebei stil. Ieder met zijn eigen gedachten. Al vul ik dat laatste misschien een beetje in voor manlief.
Laat ik bij het begin beginnen. Ruim op tijd kwamen we aan bij Eurocept Clinics. Een klein gebouw, maar met een warme sfeer. En dan bedoel ik niet alleen de temperatuur, maar vooral de mensen die er werken. Je komt binnen in een kleine hal, waarna je een grotere ruimte inloopt waar eigenlijk alles samenkomt: de wachtkamer, de zuurstoftank, de balie met daarachter spreekkamers en een soort regieruimte—zo noem ik het maar even, want zo zag het eruit. Er zat net een groep van zo’n elf mannen en vrouwen te wachten op hun sessie van 10.45 uur. Het was een kakofonie van geluid. Heel eerlijk: het liefst was ik rechtsomkeert gegaan en weer naar buiten gelopen. Maar ik bleef zitten en probeerde me te focussen op mijn ademhaling.
Ik was dan ook opgelucht toen de groep de tank inging. Iets na elven werd ik opgehaald door de arts. Hij stelde veel vragen, deed lichamelijk onderzoek en maakte foto’s van mijn borst voor een voor- en na-vergelijking. Ook legde hij uitgebreid uit hoe de behandeling in zijn werk gaat. Hij besprak de mogelijke bijwerkingen: vermoeidheid, oorpijn door het drukverschil, tijdelijk slechter zien, en in zeldzame gevallen een zuurstofinsult. Dat laatste ontstaat door een teveel aan zuurstof in de hersenen, waardoor deze overprikkeld raken. Gelukkig komt dit maar zelden voor. Na dit uitgebreide gesprek mochten we weer plaatsnemen in de wachtkamer. Niet veel later werden we opgehaald door een verpleegkundige. Zij nam alles nog eens rustig door: welke kleding je aan mag, wat je wel en niet mee de cabine in mag nemen, en ze paste alvast een masker. Ook maakte ze de eerste afspraak:
31 augustus 2026.
Ze gaf ook meteen aan dat zelf rijden na de behandeling niet verstandig is, omdat het behoorlijk intensief is en je erg moe kunt zijn. Daarom heb ik gelijk aangegeven dat ik graag een machtiging wil voor taxivervoer. Na het gesprek kregen we ook de regieruimte te zien. Ze legde uit dat je continu in de gaten wordt gehouden en dat ze precies kunnen zien wie op de rode knop drukt. Als dat gebeurt, zijn ze snel bij je. Ze gaan dan eerst een voorcabine in, waar ze binnen een minuut dezelfde druk krijgen als in de behandelruimte. De eerste keer gaan ze ook met je mee de cabine in—een geruststellend idee.
De behandeling zelf zal intensief zijn: ruim twee maanden lang, van maandag tot en met vrijdag, naar Hoogeveen. Elke sessie duurt tussen de 90 en 120 minuten. Je krijgt blokken van 20 minuten zuurstof, afgewisseld met korte pauzes van ongeveer 5 minuten. Tijdens de therapie krijgt je lichaam 10 tot 13 keer meer zuurstof dan normaal. Dit kan helpen bij de stralingsschade waar ik last van heb in mijn borst, oksel en arm. Tegen die tijd neem ik jullie natuurlijk mee in mijn ervaringen—wat het met me doet en wat het daadwerkelijk oplevert.
Voor nu is het vooral: alles laten bezinken. Het was een intensieve ochtend, vol informatie en indrukken. En eerlijk gezegd ook weer even teruggeworpen worden naar de tijd van mijn borstkanker. Maar ik heb er alles voor over om van de pijn af te komen. En daar hoort dit traject bij. Voor nu parkeer ik het even voor mezelf en richt ik me weer op mijn huidige behandeling bij Interaktcontour. En bovenal: ik weet dat Hij met mij meegaat. Daar houd ik me aan vast.
Reactie plaatsen
Reacties