Dit was een zware dag.
Zo’n dag waarop alles voelbaar is.
Mijn blik viel op de rugzak in de hoek van de kamer.
De rugzak waarvan ik dacht dat hij al leeg was…
Dat ik het meeste wel had gehad.
Maar niets bleek minder waar.
Er zat nog zoveel in.
Stukken die gezien wilden worden.
Gevoeld wilden worden.
Vandaag deed ik die rugzak weer op.
Niet omdat ik dat wilde,
maar omdat het nodig was.
Samen met manlief ging ik op pad.
Op weg naar het UWV, naar de verzekeringsarts.
En wat ik daar voelde… dat was echt.
De zwaarte.
Het verdriet.
De pijn.
De schaamte.
Alles kwam langs.
En toch zegt dat niets over zwakte.
Het zegt alles over wat ik heb gedragen.
En dat is veel.
Vandaag heb ik iets gedaan wat ik misschien wel het moeilijkst vind:
ik heb mijn verhaal verteld.
Eerlijk.
Zonder het kleiner te maken.
Ik heb uitgesproken wat pijn doet
en wat niet meer lukt.
En dat raakte me. Diep.
Maar misschien…
is dat juist wel een teken dat ik niet terug bij af ben.
Misschien betekent het
dat er nog lagen zijn
die aandacht en zachtheid nodig hebben.
En dat ik daar, stap voor stap,
naar mag kijken.
Op mijn tempo.
Ik hoef het niet op te lossen.
Ik hoef het niet weg te stoppen.
Ik mag voelen.
In kleine stukjes.
Steeds een beetje.
En ik mag blijven herinneren
dat ik nog steeds dezelfde ben.
Dezelfde liefdevolle partner.
Dezelfde moeder.
Ook als het leven anders loopt dan ik zou willen.
Mijn waarde zit niet in wat ik kan.
Maar in wie ik ben.
Vandaag was zwaar.
Echt zwaar.
Maar ik ben er nog.
Ik sta er nog.
En mijn rugzak…
die zet ik deze keer niet meer weg in een hoek.
Hij staat naast me.
Hij hoort bij me.
En hij mag mee op reis.
Laagje voor laagje.
Stukje voor stukje.
En dit keer weet ik:
ik hoef hem niet alleen te dragen.
Reactie plaatsen
Reacties